نوشته شده توسط : home-compcom

ویندوز ۱۰ با همه ی خوبی هایی که دارد یک موردی که بسیار بعضی از کاربران را آزار می دهد بحث آپدیت های آن است که هر چند یک بار صورت می پذیرد البته آپدیت ویندوز در کل چیز بدی نیست زیرا باگ ها و حفره های امنیت را رفع کرده و امکانات جدیدی را به سیستم ما اضافه می کند ولی استفاده زیاذ از حجم اینرنت و ریست کردن سیستم بعد نصب از مشکلات آزار دهنده آن است که معمولا در زمان روشن شدن و خاموش شدن کامپوتر به وقوع می پیوندد حال ما در این مطلب راه های خاموش کردن آن را به شما آموزش می دهیم.
غیرفعال کردن آپدیت خودکار ویندوز ۱۰ در اتصالات محدود اینترنت
در صورتی که در ویندوز ۱۰، یک کانکشن اتصال به اینترنت را در وضعیت metered قرار دهید، ویندوز از دانلود آپدیت‌ها به هنگام اتصال به این کانکشن، پرهیز می‌‌کند.ویندوز ۱۰ به طور خودکار برخی کانکشن‌ها (همانند اتصال داده موبایلی) را در وضعیت metered قرار می‌دهد. اما شما نیز می‌توانید کانکشن‌های دلخواه خودتان با تغییر وضعیت به metered در حالت محدود قرار دهید. مادامی که وضعیت این اتصال در حالت محدود قرار دارد، آپدیت‌های ویندوز دانلود نمی‌شوند. همچنین پس از قطع اتصال و اتصال مجدد، وضعیت کانکشن در حالت metered باقی می‌ماند، مگر آن که خودتان آن را مجدد از حالت metered بیرون آورید.

در نتیجه در صورتی که از یک اینترنت با ترافیک محدود بهره می‌برید پیشنهاد می‌شود وضعیت metered را بر روی آن فعال نمایید. شما می‌توانید در ساعات آخر شب که معمولاً دانلود در حالت رایگان قرار دارد، وضعیت metered را از روی کانکشن غیرفعال کنید تا آپدیت‌‌ها صورت گیرد.

نحوه کار:
برای این کار، ابتدا به کانکشن اینترنت مورد نظر خود در ویندوز متصل شوید. سپس اپلیکیشن Settings را اجرا نمایید.به Network & Internet رفته و در زیر لیست

 

شبکه‌های وای‌فای، روی Advanced options کلیک کنید.

اکنون گزینه‌ی Set as metered connection را بر روی On تنظیم کنید. همان‌طور که اشاره شد، این گزینه تنها اتصال کنونی اینترنت شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد و ویندوز این تنظیم را جداگانه برای هر اتصال، به خاطر می‌سپرد.

۴ راه برای غیر فعال کردن آپدیت ویندوز

پس از فعال کردن این گزینه، در صورتی که که به Windows Update مراجعه کنید خواهید دید که ویندوز کانکشن کنونی شما را یک اتصال محدود در نظر گرفته است و از آپدیت خودکار جلوگیری می‌‌کند. اما کماکان دکمه‌ی Download جهت دانلود آپدیت‌ها با صلاح‌دید شما وجود دارد.

۴ راه برای غیر فعال کردن آپدیت ویندوز

غیرفعال کردن آپدیت خودکار ویندوز ۱۰ از طریق Group Policy
این روش از طریق ویرایش‌گر Group Policy ویندوز انجام می‌گیرد. لازم به ذکر است Group Policy در تمامی نسخه‌های ویندوز ۱۰ به جز نسخه‌ی Home وجود دارد. برای این کار ابتدا کلیدهای ترکیبی Win+R را فشار دهید.در پنجره‌ی Run عبارت gpedit.msc را وارد کرده و Enter بزنید.

اکنون در پنجره‌ی Local Group Policy Editor به مسیر زیر بروید:

Computer Configuration\Administrative Templates\Windows Components\Windows Update


۴ راه برای غیر فعال کردن آپدیت ویندوز

اکنون در محدوده‌ی سمت راست، Configure Automatic Updates را یافته و بر روی آن دوبارکلیک کنید. در پنجره‌ی باز شده، گزینه‌ی Enabled را انتخاب نمایید. سپس در لیست آبشاری موجود،‌گزینه‌ی دلخواه خود را انتخاب نمایید:

Notify for download and notify for install: اطلاع‌رسانی پیش از دانلود و نصب آپدیت‌ها.

Auto download and notify for install: دانلود خودکار دانلودها و اطلاع‌رسانی پیش از نصب آن‌ها.

Auto download and schedule the install: دانلود خودکار دانلودها و برنامه‌ریزی جهت نصب آن‌ها.

سپس بر روی دکمه‌ی OK کلیک نمایید.



:: بازدید از این مطلب : 32
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 9 مرداد 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom

 

Ammyy Admin

این نرم افزار هم مثل نرم افزار های قبل داردی کارایی آسان است و حجم کمی دارد و کافی این نرم افزار را روی سیستم مبدا و مقصد نصب کرد و به همان روال قبل اتصال را انجام دهید از ویژگی های این نرم افزار می توان به گفت گوی زنده و انتقال فایل اشاره نمود

ویژگی‌ها: حجم بسیار کم، نیاز نداشتن به نصب، استفاده آسان و سریع

سیستم عامل: ویندوز

AnyDesk

این نرم افزار به دلیل کارایی بسیار بالای آن دارای محبوبیت بالایی است و خیلی ها این نرم افزار را جاگزین بسیار مناسبی برای تیم ویوور می دانند. از ویژگی های این نرم افزار می توان به ساپورت کردن سیستم عامل های مک  ، لینوکس و ویندوز اشاره کرد و انتقال فایل و اطلاعات هم از دیگر ویژگی های آن است

علاوه بر این ها شما می توانید توسط اپلیکیشن این نرم افزار از موبایل به کامپوتر وصل شوید

ویژگی‌ها: اتصال ساده و رخ ندادن مشکلات اتصال به دلیل فایروال، حجم کم، استفاده آسان

سیستم عامل: ویندوز، مک، لینوکس

 

Splashtop

این نرم افزار هم قادر به اتصال بین دو سیستم است وغیر کنترل موس و کیبورد انتقال فایل هم می توان در آن داد ولی ویژگی بارز این نرم افزار کیفیت بالای تصویر است یعنی اگر اینترنت خوبی داشته باشید می توانید حتی فیلم و بازی را اجرا و کنترل کنید. و از همچنین نسخه گوشی نیز دارد.

ویژگی‌ها: استفاده آسان از برنامه، اتصال بدون دردسر و کیفیت بالای تصویر

سیستم عامل: ویندوز، مک، لینوکس، اندروید و آی‌اواس



:: بازدید از این مطلب : 32
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 9 مرداد 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom

در حالی که حملات هکری این روزها همه کاربران را در معرض تهدید قرار می‌دهد، اما واقعیت این است که در بعضی موارد کاربران به طور ناخواسته قربانی حملات هکری می‌شوند. بر همین اساس فایرفاکس تصمیم گرفته است، سایت‌هایی که از کلیدهای رمزنگار آسیب‌پذیر استفاده می‌کنند را مسدود کند. از این پس هر زمان کاربران به سایت‌هایی مراجعه کنند که از کلیدهای ضعیف دیفی هلمن استفاده کرده باشند، پیغام خطایی را دریافت خواهند کرد.

برای محافظت از کاربران در برابر حملات رمزنگاری شده که می‌تواند امنیت ارتباطات ایمن را در معرض خطر قرار دهد، مرورگر محبوب فایرفاکس دستیابی به سرورهای Https که از کلیدهای ضعیف دیفی هلمن استفاده کنند را مسدود خواهد کرد. دیفی هلمن یک پروتکل تعویض کلید است که به آرامی با پروتکل تعویض کلید RSA که به طور گسترده در پروتکل TLS مورد استفاده قرار می‌گیرد جایگزین می‌شود. بر خلاف RSA، ما این توانایی را داریم تا پروتکل دیفی هلمن را در حالت گذارا  در پروتکل TLS سرنام Transport Layer Security به منظور برای پنهان‌سازی کارها مورد استفاده قرار دهیم. ویژگی قدرتمندی که مانع از رمزگشایی ترافیکی می‌شود که کلید آن لو رفته است.


با این حال در ماه می سال گذشته میلادی، گروهی از پژوهشگران از حمله‌ای استفاده کردند که قابلیت رمزگشایی ارتباطات میان مرورگرها و سرورها را داشت. در آن حمله سرورهایی که از DHE_EXPORT که نسخه‌ای از پروتکل تبادل کلید دیفی هلمن است، پشتیبانی می‌کردند، و همچنین طول کلید مورد استفاده توسط آن‌ها تنها 512 بیت بود به آسانی در معرض حمله قرار می‌گرفتند. گزارشی که در سال گذشته میلادی منتشر شد، نشان داد در حدود 7 درصد از سایت‌های اینترنتی در برابر این حمله آسیب‌پذیر بودند. این آسیب‌پذیری به دلیل قانونی بود که در دهه 90 میلادی به تصویب رسید و به شرکت‌های فعال در حوزه نرم‌افزار اجازه نمی‌داد از کلیدهایی با طول بیش از 512 بیت استفاده کنند.


دیوید کلیر، یکی از مهندسان بخش امنیت فایرفاکس در پست این شرکت اعلام داشته است: «در واکنش به تعدد حملاتی که پروتکل تبادل کلید دیفی هلمن را مورد تهدید قرار داده و همچنین برای افزایش حریم خصوصی کاربران فایرفاکس ما حداقل طول کلید پروتکل TLS که از سوی دیفی هلمن مورد استفاده قرار می‌گیرد را به 1023 بایت افزایش دادیم. تنها تعداد محدودی از سرورها هستند که هنوز هم به درستی پیکربندی نشده‌اند و از کلیدهای ضعیف استفاده می‌کنند. زمانی که کاربران به این چنین سایت‌هایی مراجعه کنند پیغام ssl_error_weak_server_ephemeral_dh_key را مشاهده می‌کنند.» بر اساس برآوردی که در این زمینه صورت گرفته است، از میان 140 هزار سایت برتر اینترنتی که از پروتکل انتقال ابر متن ایمن (https) استفاده می‌کنند، در حدود 5 درصد از آن‌ها از کلیدهایی با طول کمتر از 1024 بیت استفاده می‌کنند. در حال حاضر اندازه کلید 2048 بیت برای سایت‌ها پیشنهاد می‌شود. آمارها نشان می‌دهند که بیش از 67 درصد سایت‌ها به این نکته توجه کرده‌اند.



:: بازدید از این مطلب : 32
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 28 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom

امروزه در ایران، بیش از هر زمان دیگری تقاضا برای سرورها و ذخیره‌سازها وجود دارد. با اینکه بسیاری از صاحبان برند شرکت‌های مطرح تولیدکننده سرورها و ذخیره‌سازها در ایران حضور ندارند، تاکنون این تقاضا با وجود تمام مشکلات، به واسطه شرکت‌های واردکننده و عرضه‌کننده این محصولات، به‌خوبی رفع شده است.در این مقاله سعی داریم از میان برندهای برتر دنیا و محصولات متنوع آن‌ها در حوزه تجهیزات فعال شبکه، پرفروش‌ترین سرورهای حال حاضر هر برند در بازار جهانی و بازار ایران را معرفی کنیم و برای شروع به سراغ محبوب‌ترین و پرفروش‌ترین آن‌ها در بازار ایران می‌رویم.

سرورهای HPE :

شرکت بزرگ HP که از بزرگان عرصه فناوری اطلاعات در دنیا محسوب می‌شود، در سال گذشته دستخوش تغییراتی داخلی شد و بنا بر سیاست‌های جدید این شرکت، مقرر شد تا محصولات حرفه‌ای و سازمانی آن، از این پس با نام تجاری HPE - مخفف واژه Hewlett Packard Enterprise- تولید و روانه بازار جهانی شوند. HPE هم‌اکنون پرفروش‌ترین برند در حوزه سرور در بازار ایران محسوب می‌شود و با کسب اکثریت سهم بازار سرور در ایران، در رتبه نخست فروش سرور در ایران ایستاده است. این دقیقاً جایگاهی است که شرکت HPE در بازار جهانی فروش سرور نیز در اختیار دارد و طبق آخرین گزارش وب‌سایت IDC که مربوط به فصل اول سال جاری میلادی است، با سهم بازار 26.7 درصد در رتبه اول فروش سرور در بازار جهانی قرار گرفته است. در ادامه با پرفروش‌ترین سرورهای این برند در بازار ایران آشنا خواهید شد.

1. سرور قابل نصب در رک HPE ProLiant DL380: بی‌شک سرور DL380 نسل نهم (G9) از HPE را می‌توان محبوب‌ترین و پرفروش‌ترین سرور حال حاضر بازار ایران و شاید بازار جهانی دانست. این سرور دو یونیتی قدرتمند، از دو پردازنده از خانواده E5-2600 v3/v4  از سری پردازنده‌های Xeon از شرکت Intel و همچنین از 24 عدد اسلات رم با قابلیت پشتیبانی از رم‌های DDR4 حداکثر تا میزان 1.5TB بهره‌ می‌برد و به میزان قابل توجهی امکان پشتیبانی از هارددرایوهای SFF یا LFF را دارد.

2. سرور قابل نصب در رک HPE ProLiant DL360: از پرفروش‌ترین سرورهای HPE پس از DL380 می‌توان به سرور DL360 اشاره کرد که هم‌اکنون جدیدترین نسل آن یعنی نسل نهم (G9) در بازار ایران حضور دارد. این سرور یک‌یونیتی مشخصات مشابهی با همتای دو یونیتی خود یعنی DL380 دارد؛ با این تفاوت که به لحاظ پشتیبانی از تعداد هارددرایوها، با DL380 نیز تفاوت دارد.

3. سرور ایستاده HPE Proliant ML350: این سرور را که از گروه سرورهای ایستاده HPE است، می‌توان یکی از بهترین، محبوب‌ترین و پرفروش‌ترین سرورهای ایستاده این شرکت لقب داد. این سرور نیز از دو پردازنده از خانواده E5-2600 v3/v4 از سری پردازنده‌های Xeon از شرکت Intel و همچنین از 24 عدد اسلات رم با قابلیت پشتیبانی از رم‌های DDR4 بهره می‌برد و البته به لحاظ تعدادی، به میزان قابل توجهی امکان پشتیبانی از هارددرایوها را دارد.

سرورهای Dell :

شرکت بزرگ Dell با سابقه 26 ساله درخشان در تولید سرور و تجهیزات فعال شبکه، در طول سال‌های گذشته بنا به دلایل مختلفی، در حوزه سرور و تجهیزات شبکه در بازار ایران حضور نداشته است. اما چند سالی است که سرورها و تجهیزات شبکه آن در بازار داخلی در دسترس قرار گرفته است. طبق گزارش فصل اول سال 2016 وب‌سایت IDC، Dell با سهم بازار 18.3 درصد در رتبه دوم فروش سرور در بازار جهانی قرار دارد. شایان ذکر است تحرکات اخیر Dell در حوزه شبکه، شامل خرید شرکت EMC که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان ذخیره‌ساز در دنیا محسوب می‌شود و همچنین تمایل به تصاحب شرکت VMware که درصدی از سهام آن متلعق به شرکت EMC است، نشان از برنامه بسیار جدی Dell برای حضور در بازار جهانی در حوزه محصولات و راهکارهای شبکه دارد. در ادامه با محبوب‌ترین و پرفروش‌ترین سرورهای Dell آشنا خواهید شد.

1. سرور قابل نصب در رک Dell PowerEdge R730: این سرور را که از نسل سیزدهم سرورهای Dell است، به جرئت می‌توان یکی از پرفروش‌ترین و محبوب‌ترین سرورهای Dell در بازار جهانی و بازار ایران معرفی کرد. این سرور دو یونیتی از دو پردازنده از خانواده E5-2600 v3/v4  از سری پردازنده‌های Xeon از شرکت Intel و همچنین از 24 عدد اسلات رم با قابلیت پشتیبانی از رم‌های DDR4 حداکثر تا میزان 1.5TB بهره می‌برد و به میزان قابل توجهی امکان پشتیبانی کردن از هارددرایوهای SFF و LFF را دارد.

2. سرور قابل نصب در رک Dell PowerEdge R430: این سرور پس از سرور R730، محبوب‌ترین سرور Dell در بازار داخلی است. سرور R430، یک یونیتی بوده و به لحاظ پشتیبانی پردازنده همانند R730 است، با این تفاوت که 12 عدد اسلات های رم دارد و به لحاظ پشتیبانی از تعداد هارددرایو نیز با سرور R730 متفاوت است.

3. سرور ایستاده Dell PowerEdge T630: این سرور در مقایسه با سایر مدل‌های سرورهای ایستاده Dell، از محبوبیت بیشتری در بازار جهانی و البته بازار ایران برخوردار است. این سرور قدرتمند از دو پردازنده از خانواده E5-2600 v3/v4  از سری پردازنده‌های Xeon از شرکت Intel و همچنین از 24 عدد اسلات رم با قابلیت پشتیبانی از رم‌های DDR4 حداکثر تا میزان 1.5TB بهره می‌برد و به میزان قابل توجهی امکان اضافه کردن هارددرایو از نوع LFF را دارا است.

سرورهای (IBM (Lenovo:

شرکت IBM که از بزرگان فناوری اطلاعات در دنیا محسوب می‌شود، سه سال پیش بخشی از خط تولید سرورهای x86 خود را که به سرورهای System x از IBM معروف بودند، به شرکت چینی Lenovo واگذار کرد. این تصمیم در ادامه مسیری بود که IBM برای خود در جهت کناره‌گیری از فروش مستقیم تجهیزات و تکنولوژی‌های روبه‌افول و همچنین کسب درآمد از حوزه فناوری‌های جدید و تخصصی‌تر مشخص کرده بود. در پی این جابه‌جایی، سهم بازار و جایگاه سرورهای IBM در بازار جهانی و به تبع آن در بازار داخلی دستخوش تغییرات عمده‌ای شد. IBM که در سال‌های گذشته در رتبه نخست فروش سرور در دنیا قرار داشته است، هم‌اکنون و طبق گزارش مربوط به فصل اول سال 2016، با 9.2 درصد از سهم بازار جهانی، در رتبه سوم فروش سرور دنیا پس از HPE و Dell قرار گرفته است. سرورهای System x از IBM که در تمام این سال‌ها از محبوب‌های بازار ایران بودند، هم‌اکنون با برند Lenovo در بازار جهانی و بازار ایران عرضه می‌شوند. در ادامه با محبوب‌ترین سرورهای حال حاضر IBM قدیم یا Lenovo جدید در بازار ایران آشنا خواهید شد.


در جدول بالا می‌توانید آخرین نسخه از گزارش وب سایت IDC را که مربوط به فصل اول سال جاری میلادی در خصوص سهم بازار، میزان رشد و میزان سود مالی شرکت‌های تولیدکننده سرور است، مشاهده کنید.

1. سرور قابل نصب در رک Lenovo X3650: این سرور را می‌توان پرفروش‌ترین و محبوب‌ترین سرور سالیان اخیر از خانواده System x برند IBM دانست. این سرور دو یونیتی قدرتمند که آخرین نسل آن یعنی نسل M5، با برند Lenovo تولید و عرضه شده است، از دو پردازنده E5-2600 v3 از سری پردازنده‌های Xeon از شرکت Intel و همچنین از 24 عدد اسلات رم با قابلیت پشتیبانی از رم‌های DDR4 حداکثر به میزان 1.5TB بهره می‌برد.

2. سرور ایستاده Lenovo X3500: این سرور ایستاده را می‌توان محبوب‌ترین سرور در سال‌های اخیر از خانواده System X برند IBM تلقی کرد که البته نسل آخر آن یعنی نسل M5 را شرکت Lenovo تولید و عرضه کرده است. این سرور هم از مشخصاتی مشابه با همتای قابل نصب در رک خود (X3650) بهره می‌برد؛ با این تفاوت که فرم شاسی آن متفاوت است و از تعداد بیشتری هارددرایو پشتیبانی می‌کند.

هدف از نوشتن این مقاله، معرفی محصولات پرفروش و محبوب سه برند برتر دنیا در حوزه تولید سرور بود. نکته انکارناپذیر، حضور برندهای معتبر دیگری مانند Supermicro، Asus و... در بازار ایران است که البته ممکن است میزان فروش آن‌ها در بازار ایران نیز در حد قابل قبولی باشد، اما با توجه به اینکه برندهای یادشده هیچ‌کدام از نگاه وب‌سایت IDC در بین چند برند برتر و پرفروش دنیا قرار ندارند، در این مقاله به آن‌ها اشاره نشد



:: بازدید از این مطلب : 36
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 28 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom
شبکه‌های کامپیوتری سرعت‌های چند صد گیگابیتی را پشت‌سر گذاشتند و اکنون در رویای تحقق سرعت یک ترابیتی هستند. به نظر می‌رسد شرکت نوکیا با همکاری Deutsche Telekom این رویا را نیز دست‌یافتنی کرد.

آزمایشگاه‌های بل نوکیا با همکاری شرکت مخابراتی Deutsche Telekom و دانشگاه فنی مهندسی مونیخ توانستند اطلاعات را با سرعت یک ترابیت در ثانیه روی یک شبکه نمونه منتقل کنند. نوکیا تاکید دارد این آزمایش در شرایط و وضعیت‌های مختلف بار ترافیکی شبکه انجام شده تا نتایج به واقعیت بیشتر نزدیک باشد و یک شبکه معمولی هم بتواند این سرعت انتقال اطلاعات را داشته باشد. 

راز دست‌یابی به این سرعت استفاده از یک مدولاسیون جدید برای انتقال اطلاعات است. نوکیا در این شبکه از مدولاسیون Probabilistic Constellation Shaping به جای مدولاسیون‌های معمولی استفاده کرده است و می‌گوید تکنیک جدید سعی دارد از نقاط با دامنه اعوجاج کمتر استفاده کند تا کمتر درگیر نویز و تغییرات محیطی شوند و در نتیجه بتوانند سرعت انتقال را حدود ۳۰ درصد افزایش دهند. نوکیا می‌گوید در سیستم جدید شما می‌توانید براساس نوع کابل فیبر نوری سرعت را تنظیم کنید و در شرایطی سعی کنید بالاتری سرعت ممکن را روی شبکه داشته باشید. 

همه می‌دانیم که این فناوری به‌زودی وارد بازار نخواهد شد و سال‌ها طول می‌کشد تا آزمایش‌های میدانی و آزمایشگاهی به محصولات تجاری تبدیل شوند. اما چشم‌انداز بسیار امیدوارنه‌ای از آینده شبکه‌های کابلی در اختیار ما قرار می‌دهد و مطمئن می‌شویم ستون فقرات اینترنت می‌تواند سریع‌تر از وضعیت کنونی بشود و در نهایت سرعت‌ شبکه‌ها به رمز یک ترابیت برسد.



:: بازدید از این مطلب : 32
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 28 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom

فرض کنید در کامپیوتر خود، سه برنامه مختلف دارید. هرکدام از این برنامه‌ها برای اجرا شدن نیاز به «Ruby on Rails» دارند. Ruby on Rails، فریم‌ورکی برای طراحی، توسعه و نگهداری نرم‌افزارهای تحت وب است. برنامه شماره یک فقط بر روی Ruby on Rails نسخه یک، برنامه شماره دو فقط بر روی Ruby on Rails نسخه دو و برنامه شماره سه فقط بر روی Ruby on Rails نسخه سه اجرا می‌شود. راه حل قدیمی برای اجرای این سه برنامه، ساخت سه ماشین مجازی یا اختصاص سه کامپیوتر مجزا برای اجرای هرکدام از این نرم‌افزارها است که منابع پردازشی، زمان و هزینه زیادی را دربرمی‌گیرد.

داکر (Docker) راه حل این مشکل است و اجازه می‌دهد برنامه‌های مختلف با پیش‌نیازها و کتابخانه‌های مختلف را به‌راحتی تنها بر روی یک سیستم‌عامل اجرا کنید. به کمک داکر می‌توانید بازه زمانی ساخت برنامه تا تست آن را کاهش دهید و برنامه‌های بیشتری تولید کنید.
سلیمان هایکس، پروژه داکر را در فرانسه و در شرکت «dotCloud» آغاز کرد. شرکت dotCloud بر محصولاتی که بر پایه ساختار «پلتفرم به عنوان سرویس» هستند، تمرکز می‌کند. داکر نقطه عطف فعالیت این شرکت است و به دلیل این پلتفرم، شرکت dotCloud شهرت یافت. اولین نسخه داکر، نسخه 0.1.0 است که در تاریخ 23 مارس 2013 (سوم فروردین 1392) عرضه عمومی شد.
داکر، پلتفرم متن‌بازی است که یک نرم‌افزار را به همراه تمامی اجزای مورد نیاز برای اجرای آن، همچون کد برنامه، runtime، ابزارهای سیستم، کتابخانه‌های سیستم و سایر موارد ضروری، داخل یک کانتینر قرار می‌دهد. وظیفه این کانتینرها نگهداری این اجزا است که با این کار باعث می‌شود فارغ از نوع محیط اجرا، این برنامه‌ها به‌خوبی اجرا شوند. در مثالی که ابتدا به آن اشاره شد، با استفاده از کانتینرهای داکر می‌توانید هر سه برنامه را بدون مشکل روی یک سیستم اجرا کنید. با استفاده از این روش، داکر کمک می‌کند تا تست و پیاده‌سازی برنامه‌ها را سریع‌تر کنید و با کوتاه کردن چرخه کدنویسی تا اجرای یک برنامه، زمان بیشتری به دست آورید.

هرکدام از این کانتینرها کاملاً جدا از یکدیگر اجرا می‌شوند. نکته حائز اهمیت، حجم این کانتینرها و منابع مورد نیاز برای اجرای آن‌ها است. با وجود اینکه قسمتی از کرنل‌های مورد نیاز در کانتینرها قرار می‌گیرند، انتظار می‌رود اجرای این کانتینرها باعث استفاده زیاد از منابع سیستم بشود؛ اما کانتینرهای داکر در مقایسه با ماشین مجازی، منابع کمتری برای نصب پیش‌نیازهای برنامه و اجرای آن نیاز خواهند داشت. با این راه حل، در منابع خود صرفه‌جویی خواهید کرد و در یک شبکه با مقیاس بزرگ، از هدررفت میزان قابل توجهی از منابع جلوگیری می‌شود.
ممکن است از خود بپرسید که آیا میزان این صرفه‌جویی می‌تواند چشمگیر باشد؟ در پاسخ به این سؤال باید گفت که استفاده از کانتینرها به قدری باعث صرفه‌جویی در زمان و منابع سخت‌افزاری می‌شود که در ویندوز سرور 2016، کانتینرها به Feature تبدیل شده‌اند. شکل یک که از سومین پیش‌نمایش ویندوز سرور 2016 تهیه شده است، پشتیبانی از کانتینرها را تأیید می‌کند. مایکروسافت اعلام کرده است که علاوه بر یکپارچه‌سازی کانتینرها در ویندوز سرور، امکان استفاده از آن‌ها در Azure نیز فراهم شده است.

پشتیبانی از کانتینرها در ویندوز سرور 2016

1- اجزای داکر
داکر یک موتور (Engine) دارد. ارتباط با موتور داکر به صورت کلاینت‌سرور بوده و از سه بخش اصلی تشکیل شده است:
- سروری که برنامه‌ای به نام دایمون (Deamon) را اجرا می‌کند و این برنامه برای اجرای طولانی بهینه شده است.
- REST API که برنامه رابط است و برای ارتباط با دایمون استفاده می‌شود.
- یک رابط خط فرمان مانند Power Shell ویندوز یا Bash لینوکس برای کاربران
با استفاده از رابط خط فرمان، فرمان‌های کاربر به سمت دایمون فرستاده می‌شود و دستوراتی که از کاربر گرفته شده است، اجرا می‌شود. این رابط قابلیت اجرای اسکریپت‌ها را نیز دارد. شکل 2، بخش‌های اصلی داکر را نمایش می‌دهد. در شکل سه نیز ساختار داکر و نحوه عملکرد آن دقیق‌تر بررسی شده است.

 بخش‌های اصلی داکر

بر اساس شکل 3، ساختار داکر شامل این قسمت‌ها است:
- دایمون: قسمت اصلی داکر است که بر روی سرور نصب می‌شود و عملیات مدیریت کانتینرها و imageها را بر عهده دارد. کاربران مستقیماً با دایمون در ارتباط نخواهند بود و برای اجرای دستوراتشان باید به رابط خط فرمان مراجعه کنند.
- کلاینت: تنها اینترفیس برقراری ارتباط با دایمون است که دستورات را از کاربر می‌گیرد و پاسخ دایمون را نمایش می‌دهد.
-Image: Imageهای داکر یک قالب است. برای مثال، یک قالب می‌تواند سیستم‌عامل اوبونتو به همراه آپاچی و مروگر مورد علاقه شما را شامل شود. از imageها برای ساخت کانتینرهای داکر استفاده می‌شود. ساخت imageها یا به‌روزرسانی آن‌ها به وسیله داکر کار ساده‌ای است. در صورت تمایل می‌توانید imageهایی را که افراد دیگر ساخته‌اند نیز از اینترنت دانلود کنید.
- رجیستر: مسئولیت نگهداری از imageها و مدیریت آن‌ها بر عهده رجیستر است. ذخیره‌سازی imageها می‌تواند به صورت خصوصی یا عمومی باشد. منظور از ذخیره‌سازی عمومی، Docker Hub است. Docker Hub شامل imageهای بسیار مفید می‌شود. از جمله این imageها می‌توان به Nginx، Busybox، اوبونتو، Redis و Swarm اشاره کرد. مواردی که نام برده شد، هرکدام بیش از 10 میلیون بار درخواست شده‌اند. برای دسترسی به آن‌ها، به این آدرس و به قسمت Explore مراجعه کرده و توضیحات تکمیلی و نحوه نصب آن‌ها را مطالعه کنید.
- کانتینرها: قسمت اصلی نوآوری هستند. این کانتینرها تمام مواردی را که برای اجرای برنامه مورد نیاز است، در خود نگه می‌دارند. هر کانتینر از یک image ساخته می‌شود. کانتینرهای داکر می‌توانند اجرا، شروع، متوقف، جابه‌جا و حتی حذف شوند. هرکدام از کانتینرها از یکدیگر جدا هستند و محیط امنی را برای اجرای برنامه فراهم می‌کنند.


ساختار داکر و اجزای آن

2. Namespaceها
داکر از تکنولوژی‌ای به نام namespace بهره می‌برد که از آن برای جداسازی کانتینرها استفاده می‌شود. هنگامی که یک کانتینر را اجرا می‌کنید، داکر مجموعه‌ای از namespace برای آن کانتینر می‌سازد. این کار باعث می‌شود هر کانتینر namespace مخصوص‌به‌خود را داشته باشد تا کانتینرها از یکدیگر جدا شوند. برخی از namespaceهایی که موتور داکر در لینوکس استفاده می‌کند،
به این شرح است:
- pid: معرف شناسه‌های هر پردازش است.
- net: برای مدیریت رابط‌های شبکه استفاده می‌شود.
- ipc: مخفف InterProcess Communication و برای دسترسی به منابع IPC است.
- mnt: برای مدیریت mount-pointها به کار می‌رود.
- uts: مخفف Unix Timesharing System است و کرنل‌ها و نسخه‌های آن‌ها را از یکدیگر جدا می‌کند.

3. نصب داکر و اجرای چند دستور
با توجه به اهمیت داکر و رشد سریع آن، قصد داریم نحوه نصب آن و اجرای سناریو کوچکی را آموزش دهیم. این آموزش بر اساس ویندوز 8.1 نسخه 64 بیتی است. برای استفاده از داکر باید از ویندوز 64 بیتی استفاده کنید.
1. برای نصب داکر قابلیت مجازی‌سازی سیستم باید حتماً روشن باشد. برای روشن کردن این قابلیت باید از طریق بایوس سیستم، این ویژگی را فعال کنید. نحوه فعال‌سازی آن، بسته به شرکت سازنده سخت‌افزار متفاوت است.
2. اگر از ویندوز 10 نسخه‌های Enterprise و Education استفاده می‌کنید، با مراجعه به این سایت آخرین نسخه فایل نصبی داکر با نام installDocker.msi را دانلود و نصب کنید. برای نصب داکر بر روی ویندوز 8.1، با مراجعه به تاریخچه فایل‌های نصب داکر، برنامه Docker Toolbox را دانلود و نصب کنید.
3. بعد از دانلود Toolbox، برای نصب آن اقدام کنید. مراحل نصب آن بسیار ساده است و به تغییر موارد پیش‌فرض نیازی نیست.
4. پس از اتمام نصب داکر، دو میان‌بر (shortcut) با نام‌های (Kitematic (Alpha و Docker Quickstart Terminal به صفحه دسکتاپ اضافه می‌شوند. Quickstart Terminal همان رابط خط فرمان برای ارتباط با دایمون داکر است.
5. برای اطمینان از نصب صحیح داکر، Quickstart Terminal را باز کرده و در آن کد شماره یک را تایپ کنید.

docker run hello-world
کد 1. فرمانی ساده برای اطمینان از نصب صحیح داکر

 محل نوشتار کد و نتیجه آن را نمایش می‌دهد. این کد یک کانتینر تست را از سایت داکر دانلود و اجرا می‌کند.


  شکل 4. نمایی از رابط خط فرمان و نتیجه اولین دستور

برای دسترسی به محیط Bash لینوکس و اجرای دستورات آن، می‌توانید از کد شماره دو استفاده کنید.

docker run -it ubuntu bash
کد 2. نصب کانتینر مربوطه برای اجرای دستورات Bash

4. نصب وردپرس به کمک داکر
پس از نصب داکر و اجرای چند دستور ساده، برای آشنایی بیشتر با نحوه علمکرد آن و مفهوم کانتینر، قصد داریم نصب سیستم مدیریت محتوای محبوب وردپرس را آموزش دهیم. از وردپرس برای ایجاد و مدیریت وب‌سایت، به‌خصوص وب‌سایت‌های خبری استفاده می‌شود. اگر تجربه کار با این سیستم مدیریت محتوا به صورت محلی را داشته باشید، قطعاً می‌دانید که در قدم اول باید یکی از دو برنامه Wamp یا Xampp را نصب کنید. پس از نصب آن‌ها، اقدام به ساخت دیتابیس کنید. سپس وردپرس را دانلود کرده و از حالت فشرده خارج کنید. محتویات وردپرس را در پوشه مربوطه بریزید و برای تنظیمات اولیه وردپرس اقدام کنید. انجام این عملیات برای بار اول، در صورتی که اشتباهی رخ ندهد، حدوداً 20 دقیقه به طول خواهد انجامید. حال فرایند نصب آن توسط داکر را دنبال کرده و زمان و پیچیدگی آن را مقایسه کنید:
1. برای اجرای وردپرس به یک دیتابیس نیاز دارید. دیتابیس مورد استفاده، MySQL است. پس از اجرای ترمینال داکر، کد شماره سه را در آن وارد کنید.

docker run --name some-mysql -e
MYSQL_ROOT_PASSWORD=my-secret-pw -d
mysql:latest
کد 3. نصب و اجرای کانتینر MySQL

این کد در این سایت موجود است. با اجرای این کد کانتینر مربوط به دیتابیس دانلود و اجرا می‌شود. در کد شماره سه، عبارت some-mysql نام کانتینری است که به کانتینر MySQL می‌دهید. این نام می‌تواند یک نام دلخواه باشد. عبارت my-secret-pw رمز عبور برای کاربر root و عبارت latest در انتهای کد بیانگر آخرین نسخه MyQSL است. در صورتی که تمایل دارید نسخه خاصی از دیتابیس را نصب کنید، شماره نسخه مدنظر را وارد کنید. پس از کمی انتظار، کانتینر مربوطه دانلود و اجرا می‌شود. برای اطمینان از اجرای کانتینرها می‌توانید از دستور docker ps –a استفاده کنید.
2. پس از دیتابیس، باید کانتینر مربوط به وردپرس دانلود و اجرا شود. برای نصب و اجرای آن، کد شماره چهار را وارد کنید.

docker run --name some-wordpress --link some-mysql:mysql -p 8080:80 -d wordpress:latest
کد 4. نصب و اجرای کانتینر وردپرس

در کد شماره چهار، همانند کد شماره سه، عبارت some-wordpress، نام دلخواهی برای کانتینر است و می‌توانید مقدار آن را تغییر دهید. با عبارت link some-mysql:mysql-- لینکی بین کانتینر دیتابیس و کانتینر وردپرس ایجاد می‌کنید. اگر در مرحله پیش، نام کانتینر some-mysql را تغییر داده‌اید، در این قسمت باید نام مربوطه را وارد کنید. از p 8080:80- برای ارسال کردن پورت استفاده می‌شود. در صورتی که این عبارت را وارد کنید، برای اتصال به وردپرس حتماً باید پورت 8080 را پس از وارد کردن آدرس آی‌پی ماشین داکر وارد کنید. وارد کردن این عبارت الزامی نیست. wordpress:latest آخرین نسخه کانتینر وردپرس را دانلود و اجرا می‌کند. همانند کد شماره سه می‌توانید شماره نسخه دلخواه خود را وارد کنید.
3. به همین سادگی وب‌سایت محلی وردپرس شما آماده شده است. برای ورود به وردپرس باید آدرس آی‌پی ماشین مجازی داکر را وارد کرده و برای به دست آوردن آدرس آی‌پی، دستور docker-machine ls را وارد کنید. پس از وارد کردن این دستور، خروجی آن به صورت شکل 5 خواهد بود. در پایین قسمت URL، آدرس آی‌پی ماشین مجازی نمایش داده خواهد شد. این آدرس آی‌پی در شکل پنج در کادر مستطیلی قرمزرنگ مشخص شده است. در این سناریو آدرس آی‌پی ماشین مجازی ما 192.168.99.100 است.


 نحوه نمایش آی‌پی آدرس ماشین مجازی داکر

حال، مرورگر خود را باز کرده و آدرس آی‌پی ماشین مجازی به همراه پورت 8080 را در آن وارد کنید. (در این سناریو به صورت 192.168.99.100:8080 است.) با وارد کردن این آدرس، همانند شکل 6، صفحه نصب وردپرس نمایان می‌شود و با وارد کردن نام کاربری، عنوان سایت و آدرس ایمیل، به‌راحتی سایت وردپرس شما ساخته می‌شود. دستوراتی که در اینجا به آن‌ها اشاره شد، بسیار اندک و صرفاً به‌منظور آشنایی با اجرای یک سناریو هستند. قطعاً دستورات داکر بسیار بیشترند. برای نصب وردپرس با تنظیمات دلخواه می‌توانید به این سایت مراجعه کرده و تنظیمات بیشتر را در آن مطالعه کنید.


   دسترسی به وردپرس و انجام تنظیمات اولیه

نصب وردپرس به کمک داکر در مقایسه با روش نصب سنتی آن، از سادگی بسیار بیشتر و سرعت بالاتری برخوردار است. تنها با وارد کردن دو خط دستور، وردپرس آماده می‌شود. در این روش، از پیچیدگی‌های روش سنتی به‌شدت کاسته شده است. علاوه بر آن گزارش شده است در صورتی که هم‌زمان VMware Workstation و Xampp را در سیستم خود نصب داشته باشید، برخی از سرویس‌های Xampp به‌درستی اجرا نخواهند شد. این موضوع به دلیل اجرای یک پردازش با نام VMware-hostd.exe است که از پورت 443 استفاده می‌کند و مانع از اجرای صحیح تمام سرویس‌های Xampp می‌شود. به همین دلیل، برای اجرای وردپرس به وسیله Xampp باید این پردازش را متوقف کنید. با نصب از طریق داکر تمامی این مشکلات حل خواهد شد. می‌توانید کانتینرهای متفاوت را که ماهیت برنامه‌های آن‌ها با یکدیگر ناسازگار هستند، به‌درستی و راحتی نصب و اجرا کنید.

سخن آخر
با توجه به عمر کوتاه داکر، این برنامه توانسته است به سرعت راه خود را پیدا کند. بی‌تردید، این پلتفرم به‌زودی راه خود را در میان شرکت‌های تولیدکننده محصولات نرم‌افزاری باز خواهد کرد. استفاده از داکر قابلیت حمل‌ برنامه‌ها (portability)، سرعت و انعطاف‌پذیری در اجرا را به‌شدت افزایش و تنظیمات لازم برای اجرا را کاهش می‌دهد. حال باید پرسید که آیا داکر جایگزینی برای ماشین‌های مجازی خواهد شد؟ خیر؛ نخواهد شد. داکر از تکنولوژی‌ای استفاده می‌کند که سرعت تولید را در محیط‌های ساخت برنامه به‌شدت افزایش می‌دهد، اما نمی‌تواند دربرگیرنده تمام مزیت‌های ماشین مجازی باشد.
 شاید در آینده، مزیت‌های این پلتفرم به اندازه‌ای گسترده شود که بتواند تمام مزیت‌های ماشین مجازی را دربرگیرد، اما در حال حاضر تمرکز گروه توسعه‌دهنده بر اهداف اصلی داکر متمرکز شده است و کاملاً در این راه موفق بوده‌اند.



:: بازدید از این مطلب : 35
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 28 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom

در سال‌های اخیر، ماشین‌های مجازی به کمک مراکز داده آمده‌اند. با استفاده از مجازی‌سازی، می‌توانید سیستم‌هایی با بارهای کاری متفاوت روی زیرساخت فیزیکی بسازید و به سرعت یک ماشین مجازی را از سروری به سرور دیگر منتقل کنید؛ بدون آنکه وقفه‌ای در سرویس‌دهی آن ایجاد شود. بهره‌وری را افزایش می‌دهید. وضعیت یک ماشین مجازی را ذخیره می‌کنید تا در صورت خرابی آن، به‌سرعت ماشین مجازی را بازیابی کنید. این‌ها تعداد محدودی از فواید مجازی‌سازی هستند.

 امروزه، استفاده از مجازی‌سازی در مرکز داده اجتناب‌ناپذیر است. به دلیل همین استقبال گسترده و سودمندی آن، مفهوم SDN یا شبکه‌های نرم‌افزارمحور ایجاد شد. شرکت «VMware» با محصول خود با نام «NSX» تمامی مرزهای مجازی‌سازی را از نو تعریف کرد و مفهوم SDN واقعی را در مقیاس بزرگ برای همگان آشنا ساخت.
شبکه‌های نرم‌افزارمحور (Software-Defined Networks) گونه‌ جدیدی از سیستم مدیریت شبکه هستند که شبکه را به دو قسمت سطح مدیریتی و سطح ارسال داده تقسیم می‌کنند. در این نوع شبکه‌ها، سطح مدیریتی مسئولیت کنترل و برنامه‌ریزی برای پیاده‌سازی در سطح ارسال را بر عهده دارند. از سطح ارسال با نام Forwarding Plane نیز یاد می‌شود که مسئولیت هدایت ترافیک به سمت مقصد را عهده‌دار است. SDN باعث می‌شود نمایی متمرکز از شبکه به دست آورید. یکی از معروف‌ترین پروتکل‌هایی که در شبکه‌های نرم‌افزارمحور استفاده می‌شود، پروتکل OpenFlow است.
NFV) Network Functions Virtualization) نیز حوزه جدیدی در شبکه است که با کمک آن می‌توان المان‌های شبکه را به صورت مجازی و نرم‌افزاری پیاده‌سازی کرد. منظور از المان، دستگاه‌های سخت‌افزاری هستند که مجزا پیاده‌سازی می‌شدند؛ دستگاه‌هایی مانند دیواره آتش، مسیریاب، سوییچ، Load Balancer و مانند این‌ها. بدیهی است خرید و پیاده‌سازی هر کدام از این تجهیزات، هزینه‌بر، زمان‌بر و نیازمند به نیروی متخصص است. به همین دلیل NFV به کمک مدیران شبکه آمده است تا هزینه‌ها و پیچیدگی‌های خود را کاهش دهند. NFV مکمل شبکه‌های نرم‌افزارمحور است. شرکت VMware، با استفاده از این دو تکنولوژی محصولی با نام NSX را روانه بازار کرده است. این محصول مزایای هر دو تکنولوژی شبکه‌های نرم‌افزارمحور و NFV را با هم دارد. در سال 2012 شرکت VMware، شرکتی با نام «Nicira» را خریداری کرد که بر روی مجازی‌سازی شبکه و شبکه‌های نرم‌افزارمحور فعالیت می‌کرد و تولد این پروژه به آن زمان بازمی‌گردد.

وظیفه اصلی NSX، ایجاد و مدیریت شبکه‌ای مجازی است. همان‌گونه که با استفاده از بستر مجازی‌سازی می‌توان ماشین مجازی را ایجاد، ذخیره، حذف و بازیابی کرد، با استفاده از NSX نیز می‌توان شبکه‌ای مجازی را ایجاد، ذخیره، حذف و بازیابی کرد. نتیجه این کار، مرکزداده‌ای با انعطاف‌پذیری بسیار زیاد در ارتباطات است که در کمترین زمان می‌تواند تنظیمات متفاوتی را پیاده کند؛ یک مسیر را حذف کند، مسیر جدید بسازد، لینک پشتیبان ایجاد کند و مانند این‌ها. با استفاده از NSX، سخت‌افزار فعلی تنها چیزی است که برای پیاده‌سازی یک مرکزداده مبتنی بر نرم‌افزار نیازمندید.
در حال حاضر دو نسخه متفاوت از NSX وجود دارد. اولین نسخه NSX for vSphere است که برای استفاده از محیط vSphere مناسب است. نسخه دوم، NSX for Multi-Hypervisor است که مناسب محیط‌های ابری همانند اپن‌استک (OpenStack) است. شکل یک، مقایسه دو رویکرد مجازی‌سازی شبکه و بستر مجازی‌سازی برای ساخت ماشین مجازی را نشان می‌دهد. همان‌طور که در سمت چپ این شکل نشان داده شده است، در مجازی‌سازی سخت‌افزاری، یک مجازی‌ساز روی سخت‌افزار نصب می‌شود. در لایه بالاتر، به صورت نرم‌افزاری و منطقی ماشین مجازی ساخته می‌شود که همان ویژگی‌های سخت‌افزار را از خود نشان می‌دهد و به‌راحتی می‌توان مشخصات سخت‌افزاری یک ماشین را تغییر داد. در سمت راست شکل 1، نحوه عملکرد NSX نشان داده شده است. NSX شامل یک پلتفرم مجازی‌ساز شبکه است که ویژگی‌های یک شبکه را شبیه‌سازی می‌کند. بر روی این پلتفرم، شبکه‌های مجازی قرار می‌گیرد و از طریق این شبکه‌های مجازی می‌توان سرویس‌های لایه دو تا لایه هفت ارائه داد. سرویس‌هایی مانند سویچینگ، مسیریابی، دیواره آتش، کیفیت خدمات (QoS) و توازن بار شبکه.

 مقایسه دو رویکرد متفاوت در مجازی‌سازی

اجزای NSX
NSX چهار جزء دارد. این اجزا در شکل 2 نشان داده شده‌اند که شامل این اجزا می‌شود:
1. Cloud Consumption
2. Management Plane
3. Control Plane
4. Data Plane

. اجزای NSX

در ادامه به بررسی بیشتر این اجزا می‌پردازیم.

1-Cloud Consumption
CMP) Cloud Management Platform)  که در شکل نشان داده شده است، طبق گفته VMware از اجزای اصلی نیست، اما به دلیل اینکه از طریق REST APIهای NSX می‌توان به صورت مجازی آن را با هر CMPای یکپارچه کرد، آن را یکی از اجزای NSX به حساب می‌آورند. طبق ادعای VMware از طریق API این لایه، به‌راحتی می‌توان ماژول‌های خاص NSX برای هر محیط ابری‌ای را ایجاد کرد. به گفته این شرکت، در حال حاضر NSX برای یکپارچه شدن با VMware vCloud Automation Center، vCloud Director و اپن‌استک آماده است. این شرکت، این ویژگی را out-of-box integration نامیده است. برای ارتباط با اپن‌استک از طریق پلاگینی که برای Neutron وجود دارد، می‌توان NSX را با اپن‌استک یکپارچه کرد.

2- Management Plane
این قسمت شامل NSX Manager می‌شود. قسمتی که به کمک آن می‌توانید شبکه را به صورت متمرکز مدیریت کنید. اکثر صاحب نظران این قسمت را همان سطح مدیریتی در SDN می‌دانند که به آن اشاره شد. با NSX Manager، می‌توان به «Single point of configuration» دست یافت. در شکل 3، کنسول NSX Manager نشان داده شده است که از طریق مرورگر قابل دسترسی است.

 کنسول NSX Manager

NSX Manager به صورت یک ماشین مجازی در vCenter اجرا می‌شود و برای نصب و راه‌اندازی نیز باید از طریق OVF installation اقدام و تنظیمات مربوط به آن انجام شود. به گفته VMware برای هر vCenter تنها یک NSX Manager می‌توان داشت. در صورتی که چندین vCenter مجزا داشته باشید و بین آن‌ها ارتباط برقرار کرده باشید، محیط Cross vCenter ایجاد کرده‌اید. معمولاً در چنین محیطی یک NSX Manager اصلی و چندین NSX Manager ثانویه وجود دارد. در چنین محیطی حداکثر یک NSX Manager اصلی و هفت عدد ثانویه می‌توان داشت. وظیفه NSX Manager اصلی، ایجاد قوانین برای سوییچ‌ها، مسیریاب‌ها و دیواره‌های آتشِ منطقی در سطح کل محیط Cross vCenter است. وظیفه ثانویه‌ها نیز مدیریت سرویس‌های شبکه در سطح محلی و مخصوص به هر vCenter است.

3- Control Plane
Control Plane نیز از NSX Controller Cluster تشکیل شده است. همان‌طور که از نام این کنترلر مشخص است، یک سیستم توزیع‌شده مدیریتی است که وظایف مدیریتی سوییچ‌ها و مسیریاب‌های منطقی را انجام می‌دهد. از این  کنترلر هیچ‌گونه ترافیکی عبور نمی‌کند و خراب شدن آن، Data Plane و جریان ترافیک عبوری را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد.
NSX Controller اطلاعات شبکه را به هاست‌ها ارسال می‌کند. اطلاعاتی که از NSX Controller به سایر قسمت‌ها ارسال می‌شود، اهمیت بسیار زیادی دارد؛ زیرا اگر اطلاعات اشتباه فرستاده شود، تنظیمات شبکه به هم خواهد ریخت و کل شبکه از کار خواهد افتاد. به همین دلیل باید احتمال خرابی را کاهش داد. VMware برای حل این مشکل، از ساده‌ترین روش برای افزایش افزونگی (Redundancy) استفاده کرده است. در این روش، به جای پیاده‌سازی یک NSX Controller، باید سه NSX Controller پیاده‌سازی شده و بین دستورات آن‌ها رأی‌گیری شود. اگر دستور یا فرمانی حداقل دو رأی را به خود اختصاص دهد، اجرا خواهد شد و این‌گونه، خرابی یک NSX Controller مشخص شده و از اجرای دستورات اشتباه جلوگیری می‌شود. در صورتی که از دو NSX Controller استفاده شود، اگر جواب‌های آن‌ها با هم متفاوت باشد، نمی‌توان جواب صحیح را تشخیص داد و مشکل «Split-Brain scenario» به وجود می‌آید. با پیاده‌سازی این کلاستر که شامل سه کنترلر است، به High Availability نیز دست خواهید یافت. برای اطلاع از تکنیک‌های افزایش افزونگی و آشنایی با روش‌های آن، به کتاب Design and Analysis of Fault-Tolerant Digital Systems نوشته Barry W.Johnson رجوع کنید.
در هر کلاستر، یک نود به عنوان NSX Controller اصلی وجود دارد. در صورتی که یک NSX Controller اصلی دچار خرابی شود، در کلاستر مربوطه نود دیگری برگزیده شده و به عنوان NSX Controller اصلی شناخته می‌شود. سایر نودهای موجود در کلاستر، باید با آن هماهنگ باشند و دائماً همگام‌سازی اتفاق افتد.

4- Data Plane
Data Plane شامـــل NSX vSwitch اســـت کـــه بـــر اســــاس VDS) vSphere Distributed Switch) کار می‌کند. کرنل ماژول‌های NSX، userspace agent، فایل‌های تنظیمات و اسکریپت‌های نصب در VIBها گنجانده شده‌اند و پس از نصب، با کرنل vSphere اجرا می‌شوند تا سرویس‌هایی همچون مسیریابی توزیع‌شده، دیواره آتش منطقی و VXLAN bridging فعال شوند. شکل 4 تصویری از vSphere web client پس از نصب NSX است. پس از نصب، در قسمت Inventory آیکونی به نام Networking and Security اضافه می‌شود. پس از کلیک بر روی این آیکون، به صفحه اصلی NSX هدایت می‌شوید. این صفحه در شکل 5 نشان داده شده است.
اضافه شدن آیتم جدید در vSphere Inventory
صفحه اصلی NSX

VIB، مخفف عبارت vSphere Installation Bundle، عملکردی تقریباً شبیه به فایل‌های ZIP دارد، با این تفاوت که این فرمت برای vSphere است. VXLAN نیز مخفف Virtual Extensible LAN است. VXLAN یک تکنولوژی مجازی‌سازی شبکه بوده و برای حل مشکلات مقیاس‌پذیر نبودن شبکه ایجاد شده است. VXLAN از تکنیک‌های کپسوله کردن (مانند VLAN) استفاده می‌کند تا فریم‌های اترنت لایه دو OSI را که بر اساس مک آدرس هستند، در بسته‌های لایه چهار UDP قرار دهد. برای اطلاعات دقیق‌تر در این خصوص می‌توانید به RFC7348 مراجعه کنید.
برخی از مزایای استفاده از NSX vSwitch به این شرح است:
- پشتیبانی از Overlay با استفاده از پروتکل‌هایی مانند VXLAN و انجام تنظیمات شبکه به صورت متمرکز
- تسهیل پیاده‌سازی تعداد زیادی ماشین مجازی
- قابلیــت‌هــایـــی همچـــون Port Mirroring، NetFlow/IPFIX، LACP، پشتیبان‌گیری و بازیابی تنظیمات کل شبکه، بررسی سلامت شبکه، کیفیت خدمات (QoS)، ابزارهای کارآمد و بسیار مفید برای مدیریت و نظارت ترافیک و در نهایت عیب‌یابی شبکه
صحبت درباره این نرم‌افزار، محدود به مباحث مذکور نمی‌شود و مسائل مربوط به آن، به اندازه‌ای بزرگ و پیچیده هستند که کتاب‌های متفاوت برای تشریح آن‌ها نوشته شده است. به همین دلیل قصد داریم با مثالی عملی و ساده، توضیحات ساده‌تری ارائه دهیم.

یک سناریو ساده
یکی از قابلیت‌های NSX، دیواره آتش است. تجهیزات موجود در این سناریو و ارتباطات شبکه آن در شکل 6 نشان داده شده است. دو عدد سوییچ Cisco 2960 ToR در رک، دو عدد سوییچ Cisco X4748 در لایه Aggregation، دو عدد دیواره آتش سخت‌افزاری، چند عدد سرور و دو ماشین مجازی موجود هستند. ToR مخفف عبارت Top of Rack و به معنای بالا رک است.
 تجهیزات موجود قبل از پیاده‌سازی NSX

مهندسان شبکه قصد دارند از طریق دیواره آتش، ترافیک لایه سه را محدود کنند. در این حالت این موارد رخ خواهند داد:
1. مهندسان شبکه باید خود را درگیر قوانین سخت برای مهندسی ترافیک کنند.
2. ممکن است دیواره آتش باعث ایجاد گلوگاه شود.
3. با بیشتر شدن وسعت شبکه، باید تعداد دستگاه‌های دیواره آتش بیشتری خرید و این موضوع باعث افزایش هزینه‌های سخت‌افزار (هزینه‌های Capex) می‌شود.
4. در صورت نفوذ به دیواره آتش، می‌توان به ترافیک کل شبکه دسترسی پیدا کرد.
5. این گونه ساختار پهنای باند زیادی مصرف می‌کند و کارایی شبکه را پایین خواهد آورد. برای مورد شماره پنج، شکل 7 را در نظر بگیرید. در این شکل ماشین مجازی شماره یک که با رنگ سبز مشخص شده است، آی‌پی آدرس 10.1.0.5/24 را دارد و قصد دارد با ماشین مجازی شماره دو که با رنگ بنفش مشخص شده و دارای آدرس آی‌پی 10.2.0.8/24 است، ارتباط برقرار کند برای برقراری ارتباط با ماشین مجازی شماره دو، ترافیک ماشین مجازی یک باید از سوییچ‌های ToR عبور کند و سوییچ Cisco X4748 را پشت سر بگذارد تا به دیواره آتش برسد. پس از آنکه به دیواره آتش رسید، ترافیک دریافتی بررسی شده و مشخص می‌شود که اجازه دسترسی را ندارد و ترافیک ارسالی مسدود می‌شود.
برای بررسی ترافیک، باید از مسیر طولانی گذشت

برخی از تولیدکنندگان تجهیزات شبکه، محصولاتی تولید کرده‌اند که ترافیک یک ماشین مجازی به یک ماشین مجازی دیگر را مانیتور کنند و مسیری را که این ترافیک طی می‌کند تا بررسی شود، کوتاه‌تر کرده‌اند، اما هنوز مشکل هدررفت پهنای باند برای این موضوع باقی است.
NSX قابلیتی با نام (Distributed Firewall (DFW دارد که یک دیواره آتش توزیع‌شده است. این قابلیت، در هنگام نصب پلاگین NSX Manager vCenter فعال می‌شود. یکی از مزایای اصلی این قابلیت این است که دیواره آتش به سطح ماشین مجازی آورده شده است؛ به این معنی که هر بسته‌ای که از ماشین مجازی خارج شود یا بخواهد داخل شود، در بدو خروج یا ورود DFW آن را بررسی می‌کند. مطابق شکل 8، تفاوت این ساختار با ساختار سنتی این است که DFW می‌داند ماشین مجازی شماره یک مجاز نیست به ماشین مجازی شماره دو ترافیک ارسال کند. پس ترافیک آن را در لحظه خروج از ماشین مجازی بررسی می‌کند و اجازه وارد شدن به بستر شبکه را نمی‌دهد. با این رویکرد ترافیک غیرضروری از شبکه حذف شده و کارایی آن بیشتر می‌شود؛ با وجود اینکه برای خرید سخت‌افزار و نگهداری آن هزینه‌ای نشده است.


در صورتی که ماشین مجازی خود را از سروری به سرور دیگر جابه‌جا کنید، ممکن است ساختار شبکه در سرور جدید متفاوت باشد و ترافیک شما از دیوار آتش سخت‌افزاری برای بررسی شدن عبور نکند یا نیاز به تغییرات جدید بر روی دیواره آتش سخت‌افزاری خود داشته باشید. حال با استفاده از NSX DFW، تمام قوانین و سیاست‌هایی که برای ترافیک یک ماشین مجازی تعریف کرده‌اید، با جابه‌جایی آن از قسمتی به قسمت دیگر، همراه ماشین مجازی منتقل می‌شود و از ساختار فیزیکی شبکه شما تبعیت نمی‌کند.

سخن آخر
شرکت VMware که محصولات بسیاری در خصوص مجازی‌سازی دارد، این بار نیز توانسته است با مجازی‌ساز جدیدی که شبکه را مجازی‌سازی می‌کند، به بهبود کارایی و علمکرد شبکه در مرکز داده کمک فراوانی کند. NSX، مثال بارزی از ترکیب شبکه‌های مبتنی بر نرم‌افزار و NFV است. با استفاده از NSX می‌توانید به SDDC) Software Defined Data Center) دست یابید و هزینه‌های ثابت و حتی متغیر خود را کاهش دهید. بحث و تبادل نظر در خصوص این نرم‌افزار بسیار جالب و مفید، به همین نقطه ختم نمی‌شود. تمام مواردی که ذکر شد، پیش درآمدی بر این نرم‌افزار و بررسی دقیق ساختار و قابلیت‌های آن خارج از بحث این مقاله است. در نگاه اول، این نرم‌افزار بسیار مفید است، اما هنوز پرسش‌هایی در ذهن ما وجود دارند که برای پاسخ به آن‌ها باید بیشتر بر روی نحوه کار این نرم‌افزار تحقیق شود. اول اینکه هرچقدر شبکه مجازی باشد، قطعاً نیاز به عبور ترافیک از زیرساخت فیزیکی را خواهد داشت. حال برای اینکه بار ترافیک بر روی یک لینک فیزیکی زیاد نباشد، چه تمهیداتی در نظر گرفته شده است؟ آیا این نرم‌افزار می‌تواند بار لینک فیزیکی را تشخیص دهد؟ چگونه نزدیک‌ترین مسیر منطقی برای رسیدن به یک آدرس را پیدا می‌کند و مشخصات فیزیکی را در نظر خواهد گرفت؟ ممکن است سؤالاتی از این قبیل، برای شما نیز اهمیت فراوانی داشته باشد. به همین سبب پیشنهاد می‌کنیم برای پیاده‌سازی NSX اطلاعات بیشتری کسب کنید و شرایط فیزیکی شبکه خود را در نظر داشته باشید.



:: بازدید از این مطلب : 37
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 28 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom

گوگل اعلام کرده است که قصد دارد به‌زودی یک روتر وای‎فای جدید با نام تجاری خود را به بازار عرضه کند. این روتر می‎تواند از طریق قابلیت‎های هوشمند خود یک شبکه بی‎سیم گسترده را تشکیل دهد. این دستگاه که Google WiFi نام دارد؛ قرار است در مراسم چهارم اکتبر این شرکت رونمایی شود. چند خبر به صورت گذرا در مورد Google WiFi توسط یک منبع خبری معتبر فاش شده است. در ادامه نگاهی کوتاه به پنچ ویژگی برجسته این روتر جدید ساخته دست گوگل خواهیم داشت
1. Google WiFi یک نسخه بهینه شده از روترهای Google OnHub خواهد بود

به نظر می‎رسد در موارد کلی Google WiFi بسیار شبیه به Google OnHub باشد، اما نسبت به سایر روترهای وای‎فای معمول از قابلیت‎های پیشرفته‎تری برخوردار است. هر چند نباید فراموش کرد که این ادعا هم می‎تواند مثل سایر محصولات جدید تنها در حد تبلیغات باشد اما وقتی صحبت از شرکتی به بزرگی گوگل در میان باشد، نباید قابلیت‎های هوشمند Google WiFi را دست کم گرفت.


بر اساس گزارش  Droid Life که خبرهای منتشر شده در مورد Google WiFi را تایید کرده است، اعلام شده که این محصول گوگل به دو محصول وای‎فای دیگر یعنی Eero و Luma شباهت دارد. در این گزارش آمده است گوگل در روتر خود از فناوری اتصال زنجیره‎ای یا ماژولار استفاده کرده است که شبیه به Eero و Luma کاربران می‎توانند چند روتر یا ماژول را به یک مودم متصل کرده و محدوده سیگنال رسانی شبکه خود را گسترش دهند.
3. گوگل در تبلیغات خود از واژه هوشمند استفاده خواهد کرد

انتظار می‎رود قابلیت‎های هوشمند این روتر آن را به یک محصول برجسته در بازار تبدیل کند. برجسته‎ترین ویژگی این محصول این است که خریدار دیگر نگران سیگنال‌رسانی به گوشه و کنار خانه خود نخواهد بود زیرا با نصب آن یک سیگنال وای‎فای قوی به تمام نقاط ارسال خواهد شد.
4. قیمت آن 129 دلار خواهد بود

قیمت پایه تعیین شده برای یک ماژول از Google WiFi معادل 129 دلار خواهد بود. برای تهیه سخت‌افزارهای بیشتر نیز باید هزینه جداگانه پرداخت شود. اما مزیت این روتر گوگل نسبت به Eero که محصولات خود را به صورت مجموعه به فروش می‎رساند این است که شما می‎توانید هر ماژول از این روتر را به صورت جداگانه تهیه کنید.
5. احتمالا این دستگاه همزمان با Google Home معرفی خواهد شد

انتظار می‎رود گوگل این آخرین محصول برجسته خود را در مراسم چهارم اکتبر به همراه تلفن‎های هوشمند آندرويد Pixel  و Pixel XL، دستگاه Chromecast با قابلیت 4k و Google Home  رونمایی کند.



:: بازدید از این مطلب : 34
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 28 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom

شرکت «اینتل» نسل جدیدی از درایوهای SSD خود را برای مراکز داده، سرور، اینترنت اشیا و کسب‌وکارهایی که نیاز به جایگزینی هارددیسک‌ها با درایوهای SSD مقرون‌به‌‌صرفه و کارآمد دارند، معرفی کرد.

درایوهای جدید مبتنی بر حافظه‌های فلش 3D NAND سه‌سطحی (TLC) هستند و با نام سری 600p شناخته می‌شوند. این درایوها در ظرفیت‌های ۱۲۸ گیگابایت، ۲۵۶ گیگابایت، ۵۱۲ گیگابایت و یک ترابایت و برای اتصال به NVMe یا PCIe 3.0 ساخته شده‌اند. سرعت خواندن این درایوها متفاوت و از ۷۷۰ مگابایت تا ۱۸۰۰ مگابایت در نوسان است. همچنین سرعت نوشتن درایوهای SSD جدید اینتل بین ۴۵۰ تا ۵۶۰ مگابایت خواهد بود.


سرعت خواندن تصادفی نیز محدوده‌ای ۳۵۰۰۰ تا ۱۵۵۰۰۰ دستور ورودی/خروجی در ثانیه(IOPS) دارد. این سرعت برای نوشتن تصادفی برابر ۹۱۰۰۰ تا ۱۲۸۰۰۰ واحد IOPS است. بزرگ‌ترین مزیت این درایوها که در کسب‌وکارهای گسترده و حرفه‌ای به کار گرفته خواهند شد، استفاده از حافظه‌های سه‌بعدی NAND به جای حافظه‌های سنتی NAND است که موجب می‌شود در مقایسه با هارددیسک‌ها کارایی بهتری داشته باشند. این درایوها ۹۰ درصد بهتر از هارددیسک‌های ۲.۵ اینچی روی نوت‌بوک‌ها و فقط ۱۰۰ میلی‌وات در اوج فعالیت، مصرف انرژی دارند. از دیگر ویژگی‌های درایوهای جدید می‌توان به رمزنگاری خودکار AES با کلیدهای ۲۵۶ بیتی و سازگاری با نرم‌افزارها و ابزارهای بهینه‌سازی SSD اینتل اشاره کرد. قیمت درایوهای SSD جدید اینتل از ۷۰ دلار تا ۳۶۰ دلار است.



:: بازدید از این مطلب : 33
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 28 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : home-compcom

شرکت «آی‌بی‌ام» در کنفرانس Hot Chips 28 جزئیات تازه‌ای درباره قوی‌ترین پردازنده دنیا، یعنی Power9 ارائه داد و مشخص شد که پردازنده‌های Zen ای‌ام‌دی قدرتی کمتر از غول جدید آی‌بی‌ام دارند.

این پردازنده که نیمه دوم سال ۲۰۱۷ وارد بازار می‌شود، از فناوری ساخت ۱۴ نانومیلی‌متری FinFET استفاده می‌کند و برای دستگاه‌هایی مانند کامپیوترهای رومیزی یا نوت‌بوک و حتی ایستگاه‌های کاری ساخته نشده است و به طور اختصاصی برای سرورها و مراکز داده توسعه داده می‌شود. گفته می‌شود دو مدل از Power9 عرضه می‌شود: مدل ۲۴ هسته‌ای SMT4 و مدل ۱۲ هسته‌ای SMT8 که اولی فقط چهار نخ پردازشی و دومی هشت نخ پردازشی دارد. در مدل scale out این پردازنده، از حافظه‌های نهان هشت کانالی استفاده شده است و پهنای باند ۲۳۰ گیگابایتی در ثانیه برای هسته‌های پردازنده فراهم می‌کند.

چون در این پردازنده باید از یادگیری ماشینی به طور کامل پشتیبانی شود، نیاز به کوپروسسورها دارد و به این منظور اولین پردازنده‌ای است که از رابط PCI-Express 4.0 بهره می‌برد. این رابط پهنای باندی ۱۶ گیگابیتی در هر ثانیه برای تبادل اطلاعات میان هسته‌ها و کوپروسسور فراهم می‌کند. همچنین، اولین پردازنده‌ای است که از NVLink 2.0 استفاده می‌کند؛ رابط میان پردازنده و هسته‌های پردازشی گرافیکی با سرعت ۲۵ گیگابیت بر ثانیه که فناوری اختصاصی انویدیا است. به علاوه، برای اولین بار از رابط جدید CAPI 2.0 استفاده می‌شود که از چیپ‌ست‌هایی مانند FPGAs، ASICs و انواع جدیدی از حافظه‌ها شبیه PCM ساخته شده است.



:: بازدید از این مطلب : 33
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 28 فروردين 1396 | نظرات ()

صفحه قبل 1 2 صفحه بعد